اصفهان، خبرگزاری مهر: در فضایی پر از شور و امید، روستای ازیران در شرق اصفهان، میزبان رویدادی تاریخی شد. اولین جشنواره توانخواهان روستایی، محفلی بینظیر برای افرادی با معلولیت در مناطق روستایی بود تا استعدادهای خود را به نمایش بگذارند، محصولاتی عرضه کنند و مهمتر از همه، دیده شوند. این جشنواره که همزمان با روز جهانی افراد دارای معلولیت برپا شد، تنها یک نمایشگاه نبود؛ بلکه نقطه عطفی برای توانمندسازی و تغییر نگاه جامعه به قشر عظیم و اغلب نادیدهگرفتهشده توانخواهان روستایی در ایران محسوب میشود.
ازیران، میزبان اولین جشنواره توانخواهان روستایی؛ رویدادی فراتر از یک نمایشگاه
سالن ورزشی روستای ازیران در طول برگزاری این جشنواره، حال و هوایی متفاوت به خود گرفته بود. نورپردازیهای دلنشین، پرچمهای رنگی و میزهایی که با دقت و وسواس چیده شده بودند، نویدبخش یک اتفاق مهم بودند. در این فضا، غرفههایی مملو از عروسکهای بافتنی، کیفهای چرمی دستدوز، شمعهای خلاقانه و کاردستیهای هنرمندانه خودنمایی میکردند؛ آثاری که هر یک، داستانی از تلاش، خلاقیت و پشتکار توانخواهان روستایی را بازگو میکردند. این رویداد، فراتر از جنبههای اقتصادی، بستری برای شکستن سکوت و به رسمیت شناختن توانمندیهای پنهانی بود که سالها در حصار خانهها و روستاها مغفول مانده بودند. حضور مردم روستا که با تعجب و سپس با لبخند و تشویق به محصولات نگاه میکردند و خرید میکردند، نشان از آغاز یک تغییر فرهنگی بزرگ و استقبال از حضور اجتماعی توانخواهان روستایی داشت.
[
](
)
فریاد امید از قلب روستا؛ داستان مادران و توانخواهان روستایی
یکی از قلبهای تپنده این جشنواره، حضور مادرانی بود که با وجود سالها سختی و تلاش، اینک شاهد دیده شدن فرزندان خود بودند. مهرنوش زارع، مادری با صدایی آمیخته با غرور و صلابت، کنار محصولات دستساز فرزندان روشندلش، مهدی و مهشید، نشسته بود. او که روزگاری برای دسترسی فرزندانش به حداقل امکانات آموزشی و توانبخشی مجبور به ترک زادگاهش و تحمل رنجهای فراوان در شهر شده بود، امروز در چهره فرزندانش نشاطی عمیق را میدید. او گواه میدهد که بسیاری از خانوادههای توانخواهان روستایی همچنان مجبورند برای آموزش ساده فرزندانشان روزانه دهها کیلومتر را طی کنند و هزینههای گزافی را بپردازند. این جشنواره، نه تنها برای فرزندانش، بلکه برای خود او نیز حس همدلی و عدم تنهایی را به ارمغان آورد و نشان داد که توانخواهان میتوانند مایه افتخار جامعه باشند.
"هشت کلید طلایی" برای پیشرفت توانخواهان روستایی: برنامهریزی برای آیندهای روشن
نیما برهانی، مدیر پرانرژی این جشنواره، این رویداد را تنها یک نمایشگاه نمیداند، بلکه آن را آغازی برای باز کردن قفل مشکلات متعدد توانخواهان روستایی مینامد. وی به "هشت کلید طلایی" اشاره میکند که محور اصلی این حرکت اجتماعی را تشکیل میدهند:
امیدبخشی و حضور اجتماعی: ایجاد این حس در توانخواهان روستایی که دیده میشوند و حضورشان در جامعه، حق طبیعی و انکارناپذیر آنهاست. این کلید، گامی مهم در شکستن انزوا و ترویج تعامل است.
اشتغال و سرگرمی: فراهم آوردن بستر مناسب برای بروز استعدادها و تبدیل آنها به فرصتهای شغلی پایدار، که نقش حیاتی در استقلال و خودکفایی توانخواهان روستایی ایفا میکند.
سواد و دانش: مقابله با چالشهای آموزشی که به دلیل نبود امکانات و زیرساختهای مناسب در روستاها، دسترسی به تحصیل را برای توانخواهان دشوار میسازد.
ورزش، سلامت، تغذیه و توانبخشی: ارتقاء کیفیت زندگی توانخواهان روستایی از طریق دسترسی به امکانات اساسی که غالباً در مناطق روستایی بسیار محدود است.
آگاهیسازی خانوادهها و جامعه: این مهمترین کلید است؛ تا زمانی که نگاه جامعه نسبت به افراد دارای معلولیت اصلاح نشود، هیچ حمایت مادی یا مناسبسازی کالبدی کافی نخواهد بود. تغییر نگاه فرهنگی و اجتماعی، اساس هرگونه پیشرفت و همافزایی است.
تلاشی خودجوش برای توانمندسازی: پشت صحنه جشنواره توانخواهان
نکته قابل توجه این است که این جشنواره کاملاً خودجوش و با اتکا به تلاشهای مردمی و داوطلبانه برگزار شده و هیچ نهاد دولتی حامی مالی آن نبوده است. تیم برگزاری با سرکشی به منازل توانخواهان در حدود ۲۰ روستا، موفق به شناسایی ۱۵۰ نفر از میان ۲۵۰ نفر توانخواه منطقه شدهاند. غرفههای این جشنواره به سه دسته تقسیم میشدند: غرفههای اجتماعی برای ایجاد ارتباط، غرفههای فروش محصولات توانخواهان برای ایجاد درآمد و غرفههای نیکوکاری که درآمد حاصل از آنها مستقیماً به این افراد میرسید. این جشنواره پنجروزه که از دهم تا چهاردهم آذرماه برپا بود، به دلیل استقبال بینظیر مردم و حضور پررنگ توانخواهان، احتمال تمدید نیز دارد.
کارکردهای بنیادین جشنواره توانخواهان روستایی: از کشف استعداد تا تغییر نگاه
این رویداد چندروزه، فراتر از یک نمایشگاه ساده، کارکردهای مثبتی را به ارمغان آورده است که میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
کشف و شکوفایی استعدادهای پنهان توانخواهان روستایی و هموارسازی مسیر اشتغال خانگی برای آنان.
تغییر نگرش جامعه محلی نسبت به افراد دارای معلولیت و ایجاد شبکه حمایتی برای خانوادههای توانخواهان.
این جشنواره به خوبی نشان داد که محدودیتهای جسمی هرگز حد توانایی انسان نیست و اگر عدالت در دسترسی به امکانات برقرار باشد، بسیاری از این افراد میتوانند پیشروتر از افراد بدون محدودیت عمل کنند. ازیران این روزها نه فقط یک میزبان، بلکه آغازگر یک جریان است؛ جریانی که اگر ادامه یابد، شاید روزی هیچ توانخواهی در روستا مجبور نباشد برای یک کلاس ساده روزی صد کیلومتر سفر کند. در نهایت، این جشنواره توانست توانایی را دوباره تعریف کند و امید را در قالب عروسکها، کیفها، شمعها و لبخندها به جانهای خسته هدیه دهد.
مطالب مرتبط
- همآوایی دلنشین اشعار سهراب سپهری و قلم هنرمندان در نمایشگاه نقاشی «پیچک سبز اندیشه»
- بروجرد با در اختیار داشتن ۴۰ درصد صنایع، محور توسعه اقتصادی لرستان شناخته شد
- فضای مجازی موسیقی زیر ذرهبین: از کنسرت پرحاشیه مهران مدیری تا دغدغههای هنرمندان
- فضای مجازی موسیقی زیر ذرهبین: از کنسرت پرحاشیه مهران مدیری تا دغدغههای هنرمندان
«سلام من مهناز رستمی هستم؛ ۴۰ ساله و با بیش از ۱۸ سال تجربهی حرفهای در عرصهی روزنامهنگاری و خبر. مسیر کاریام را از علاقهی عمیق به نوشتن و روایت واقعیت آغاز کردم و در این سالها تلاش کردهام خبر را نه فقط بهعنوان یک گزارش ساده، بلکه بهعنوان ابزاری برای آگاهیبخشی، ایجاد گفتوگو و ارتقای سطح دانش جامعه ارائه کنم.
دارای مدرک کارشناسی هستم و در طول این سالها در رسانههای مختلف فعالیت کردهام؛ از پوشش خبرهای روز گرفته تا نگارش تحلیلهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی. همواره کوشیدهام با قلمی روان، نگاه نقادانه و توجه به جزئیات، محتوایی تولید کنم که برای مخاطبان هم جذاب و هم قابل اعتماد باشد.
اصول کاری من بر پایهی صداقت، سرعت و دقت بنا شده است. باور دارم که خبرنگار باید هم چشم بینای جامعه باشد و هم صدای آن؛ بنابراین همیشه تلاش کردهام روایتهایم فراتر از انتقال اطلاعات باشند و به شکل تحلیلهای اثرگذار در ذهن خواننده باقی بمانند.
در «چکاوک سحر» هدف من این است که خبرهای معتبر و تحلیلهای کاربردی را در اختیار مخاطبان قرار دهم؛ محتوایی که هم برای خوانندگان عمومی و هم برای متخصصان حوزههای مختلف ارزشمند باشد. من اعتقاد دارم که خبر کوتاه و موجز، اگر درست و دقیق نوشته شود، میتواند بیش از هر متن طولانی تأثیرگذار باشد.
امروز، پس از سالها تجربه، همچنان با همان انگیزهی اولیه قلم میزنم؛ با این باور که هر خبر درست میتواند دریچهای تازه به جهان باز کند و هر روایت صادقانه میتواند اعتماد و آگاهی را در جامعه گسترش دهد.»
