گزارشهای اخیر سازمان ملل متحد نشان میدهد که وضعیت سلامت کودکان در افغانستان به مرحلهای بحرانی رسیده است. تیم داوطلبان سازمان ملل در این کشور با صدور هشداری جدی، از قرار گرفتن ۱۲.۹ میلیون کودک افغان در معرض بیماریهای عفونی کشنده خبر دادهاند، وضعیتی که میتواند به یک فاجعه انسانی تمامعیار تبدیل شود. این هشدار، نیازمند توجه فوری جامعه جهانی به وضعیت وخیم سلامت کودکان در افغانستان است.
تصویری از وضعیت کودکان در افغانستان:
[
]
ابعاد هشداردهنده بحران سلامت کودکان افغانستانی
نهادهای بینالمللی با ارائه آمار و ارقام نگرانکننده، عمق بحران را تأیید میکنند. سازمان بهداشت جهانی (WHO) از ابتدای سال جاری بیش از ۵۵ هزار مورد مشکوک به سرخک را در افغانستان ثبت کرده است که متاسفانه ۳۵۷ نفر، عمدتاً کودکان، جان خود را از دست دادهاند. سازمان «پزشکان بدون مرز» نیز به طور خاص تأکید کرده که روزانه یک کودک در افغانستان بر اثر بیماری سرخک فوت میکند. این آمار نشاندهنده شیوع گسترده و کشنده بیماریهای قابل پیشگیری در میان کودکان افغانستانی است.
علاوه بر سرخک، بیماریهای گوارشی نیز تهدیدی جدی برای سلامت کودکان در افغانستان به شمار میروند. صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) گزارش داده که تا تیرماه سال جاری، بیش از ۱۰۰ هزار مورد اسهال حاد ثبت شده که ۴۸ مورد از آنها به مرگ انجامیده است. بیش از نیمی از مبتلایان به اسهال حاد را کودکان زیر پنج سال تشکیل میدهند، گروهی که آسیبپذیرترین بخش جامعه محسوب میشوند.
ریشههای عمیق وخامت وضعیت سلامت کودکان
ریشههای این بحران عمیق و چندوجهی است. پس از تحولات سیاسی اخیر، سیستم بهداشتی افغانستان با چالشهای بیسابقهای مواجه شده است:
عوامل ساختاری:
کاهش شدید بودجه و خروج گسترده کادر درمانی متخصص از کشور.
محدودیتها در فعالیت و دسترسی نهادهای بینالمللی امدادرسان.
عوامل محیطی و اجتماعی:
فقر گسترده و افزایش سوءتغذیه در خانوادهها.
دسترسی محدود به آب آشامیدنی سالم و زیرساختهای بهداشتی ناکافی.
پوشش ناکافی برنامههای واکسیناسیون در مناطق مختلف، به ویژه دورافتاده.
این عوامل دست به دست هم دادهاند تا زمینهساز شیوع گسترده بیماریهای قابل پیشگیری در میان کودکان در افغانستان شوند و سیستم درمانی کشور را در آستانه فروپاشی قرار دهند.
پیامدهای فاجعهبار و ضرورت اقدام فوری برای سلامت کودکان
پیامدهای این بحران میتواند فاجعهبار باشد. نهادهای بینالمللی هشدار میدهند که اگر اقدام فوری و مؤثری صورت نگیرد، وضعیت کنونی سلامت کودکان در افغانستان به یک فاجعه انسانی با ابعاد گستردهتر تبدیل خواهد شد. این امر نه تنها جان هزاران کودک را به خطر میاندازد، بلکه آینده نسلهای آتی این کشور را نیز تحتالشعاع قرار خواهد داد. برای جلوگیری از این فاجعه، نیاز به سه اقدام حیاتی است:
- تقویت فوری خدمات بهداشتی: شامل تأمین دارو، تجهیزات پزشکی و احیای مراکز درمانی.
- حمایت مالی پایدار: تزریق بودجه کافی برای حفظ و توسعه زیرساختهای بهداشتی و پرداخت حقوق کادر درمانی.
- دسترسی کامل و بدون مانع: تضمین دسترسی نهادهای امدادرسان به تمامی مناطق، به خصوص مناطق دورافتاده و محروم، برای ارائه خدمات و واکسیناسیون.
جامعه جهانی و سازمانهای بینالمللی وظیفه دارند تا با همکاری و هماهنگی، راهکارهای عملی و پایداری برای بهبود سلامت کودکان در افغانستان ارائه دهند و از وخامت بیشتر این بحران انسانی جلوگیری کنند.
مطالب مرتبط
- حادثه گازگرفتگی در بویراحمد ۱۹ نفر را راهی بیمارستان کرد؛ همه مصدومان در وضعیت مساعدی قرار دارند
- غربالگری ۸ میلیون دانشآموز: پایش همهجانبه سلامت روان برای آیندهای روشن آغاز شد
- مجلس به حذف بند واگذاری زمین از ماده ۵۰ برنامه هفتم، قاطعانه نه میگوید
- هشدار هواشناسی: آلودگی هوا در کمین شهرهای صنعتی ایران با تداوم جو پایدار
«سلام من مهناز رستمی هستم؛ ۴۰ ساله و با بیش از ۱۸ سال تجربهی حرفهای در عرصهی روزنامهنگاری و خبر. مسیر کاریام را از علاقهی عمیق به نوشتن و روایت واقعیت آغاز کردم و در این سالها تلاش کردهام خبر را نه فقط بهعنوان یک گزارش ساده، بلکه بهعنوان ابزاری برای آگاهیبخشی، ایجاد گفتوگو و ارتقای سطح دانش جامعه ارائه کنم.
دارای مدرک کارشناسی هستم و در طول این سالها در رسانههای مختلف فعالیت کردهام؛ از پوشش خبرهای روز گرفته تا نگارش تحلیلهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی. همواره کوشیدهام با قلمی روان، نگاه نقادانه و توجه به جزئیات، محتوایی تولید کنم که برای مخاطبان هم جذاب و هم قابل اعتماد باشد.
اصول کاری من بر پایهی صداقت، سرعت و دقت بنا شده است. باور دارم که خبرنگار باید هم چشم بینای جامعه باشد و هم صدای آن؛ بنابراین همیشه تلاش کردهام روایتهایم فراتر از انتقال اطلاعات باشند و به شکل تحلیلهای اثرگذار در ذهن خواننده باقی بمانند.
در «چکاوک سحر» هدف من این است که خبرهای معتبر و تحلیلهای کاربردی را در اختیار مخاطبان قرار دهم؛ محتوایی که هم برای خوانندگان عمومی و هم برای متخصصان حوزههای مختلف ارزشمند باشد. من اعتقاد دارم که خبر کوتاه و موجز، اگر درست و دقیق نوشته شود، میتواند بیش از هر متن طولانی تأثیرگذار باشد.
امروز، پس از سالها تجربه، همچنان با همان انگیزهی اولیه قلم میزنم؛ با این باور که هر خبر درست میتواند دریچهای تازه به جهان باز کند و هر روایت صادقانه میتواند اعتماد و آگاهی را در جامعه گسترش دهد.»
